Στο 39ο Γυμνάσιο Αθηνών στην Κυψέλη, οι τοίχοι μοιάζουν περισσότερο με ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, χρώματα, ιστορίες και ταξίδια στον χρόνο.
Από προϊστορικές εικόνες και την αρχαία Ελλάδα μέχρι την Αναγέννηση, τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις και την εξερεύνηση του Διαστήματος, οι μαθητές συναντούν καθημερινά στους χώρους του σχολείου τους ένα διαφορετικό μάθημα.
Πίσω από αυτή τη μεταμόρφωση βρίσκεται η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ, η οποία πριν από τρία χρόνια αποφάσισε να δώσει μια διαφορετική απάντηση στις μουτζούρες και στην εικόνα εγκατάλειψης που συχνά συναντάμε στους σχολικούς χώρους.
Όπως η ίδια εξήγησε στον Αθήνα 984 και στον Ευτύχη Γρυφάκη, μαζί με τους μαθητές της ξεκίνησαν ένα φιλόδοξο εγχείρημα που είχε ως αποτέλεσμα ένας σκοτεινός και στενός διάδρομος να μετατραπεί σε μια τεράστια χρονολογία με περίπου 800 εικόνες, ενώ αίθουσες, διάδρομοι και εξωτερικοί χώροι γέμισαν με δεκάδες τοιχογραφίες.
Περίπου 80 μαθητές συμμετείχαν στη δημιουργία τους, ζωγραφίζοντας, συνεργαζόμενοι και μαθαίνοντας μέσα από την ίδια τη διαδικασία..
«Όταν ένα παιδί συμμετέχει στη δημιουργία ενός χώρου, αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο τον αντιμετωπίζει. Αισθάνεται περισσότερο ότι του ανήκει και ότι πρέπει με έναν τρόπο να τον προστατεύσει. Σήμερα έπαθα πλάκα πραγματικά, γιατί για πρώτη φορά είδαμε ότι δεν υπάρχει καμία μουτζούρα πουθενά. Ήταν απειροελάχιστα τα κρούσματα. Για πρώτη φορά είδα αυτό το σχολείο περιποιημένο, όχι μόνο από τις τοιχογραφίες και τους απέναντι τοίχους, αλλά παντού. Για μένα είναι ένα θαύμα αυτό. Προς το παρόν μου φτάνει. Αν κάποιος βρεθεί να το καταστρέψει, θα το φτιάξουμε εμείς», ανέφερε.
«Πως ξεκίνησε η ιδέα»
«Η ιδέα γεννήθηκε από ένα περιστατικό που μπορεί να μοιάζει ασήμαντο αλλά τελικά αποτέλεσε την αφορμή για μια μεγάλη αλλαγή. Ήταν μία μαθήτρια που είχε γράψει μια φράση στον τοίχο και της είπα …”γιατί το κάνεις αυτό, λερώνεις το σχολείο” και μου απάντησε ‘”μα κυρία, δεν βλέπετε; Είναι ήδη λερωμένο”.
Βλέποντας παράλληλα τις τοιχογραφίες που υπήρχαν γύρω από τη γειτονιά, σκέφτηκα: ”Μήπως το επιχειρούσαμε μέσα στο σχολείο”; Η ιδέα προτάθηκε στον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος την αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή και βοήθησε σε όλη τη διαδικασία. Διέθεσε και κάποια χρήματα από το σχολείο ενώ δεν είναι και τόσο εύκολο αυτό γιατί το σχολείο έχει πάρα πολλές ανάγκες. Αλλά παρ’ όλα αυτά, επειδή πίστεψε σε αυτό το εγχείρημα και ότι όντως θα αναβαθμιστεί πολύ, μας στήριξε».
«Αξιοποιήσαμε χώρους τους σχολείου»
«Ξεκινήσαμε με μια χρονολογία την οποία αποφασίσαμε να βάλουμε στο πιο σκοτεινό μέρος του σχολείου, στον πιο στενό και καταθλιπτικό διάδρομο. Θέλαμε να τον μετατρέψουμε σε κάτι που θα είχε αξία για τα παιδιά.
Έτσι δημιουργήσαμε μια μεγάλη χρονολογία που ξεκινά από την προϊστορία και φτάνει μέχρι τη σημερινή εποχή, με περίπου 800 εικόνες, αξιοθέατα, εφευρέσεις και ανακαλύψεις.
Θέλαμε κάθε μέρα το μάτι του μαθητή να πέφτει σε κάποια από αυτές, να κινείται η περιέργειά του. Απέναντι υπάρχει και ο χάρτης ώστε να μπορεί να βλέπει πού βρίσκεται και πότε συνέβη. Να μαθαίνει, χωρίς να το καταλαβαίνει και να αξιοποιήσουμε έναν χώρο που μέχρι τότε ήταν απλώς ένας σκοτεινός διάδρομος».
«Ο σκοπός είναι να βυθιστούμε στην εποχή …»
«Εκτός από τη χρονολογία, έχουμε περίπου 40 ακόμη τοιχογραφίες διάσπαρτες στους χώρους του σχολείου. Στις αίθουσες έχουμε από μία τοιχογραφία στο πίσω μέρος ώστε να μην αποσπά την προσοχή των μαθητών όταν κάνουν μάθημα αλλά να δημιουργεί μια όμορφη ατμόσφαιρα.
Στον κάτω όροφο, οι αίθουσες συνοδεύουν τη χρονολογία και μας ταξιδεύουν σε διαφορετικές εποχές. Ξεκινάμε από τη χαμένη Ατλαντίδα, με τις βυθισμένες πολιτείες που βλέπουμε μέσα από ένα υποβρύχιο, μετά περνάμε σε μια προϊστορική σπηλιά, στο παλάτι της Κνωσού και στη συνέχεια σε μια βίλα στην Πομπηία.
Ο σκοπός είναι να βυθιστούμε κάπως μέσα στην εποχή εκείνη και να πάρουμε μια μικρή γεύση από το τι μπορούσε να υπάρχει τότε.. Και στους εξωτερικούς χώρους, τα παιδιά συναντούν από προϊστορικές βραχογραφίες και την αρχαία Ελλάδα μέχρι την Αναγέννηση, μεγάλους ζωγράφους, την επιστήμη και την εξερεύνηση του Διαστήματος».
«Η Τέχνη πρέπει να μπει πιο δυνατά στην καθημερινότητά μας»
«Το να μπει η τέχνη με πιο μεγάλη δύναμη μέσα στην καθημερινή ζωή μας, έχει πολύ μεγάλη αξία. Η Τέχνη τραβάει την ψυχή του ανθρώπου ψηλά και αυτό το ξεχνάμε γιατί ζούμε σε κάτι καταθλιπτικές πολυκατοικίες. Αυτό που ψάχνουμε -για παράδειγμα- στον τουρισμό όταν επισκεπτόμαστε ένα μέρος, δεν είναι να δούμε κάτι όμορφο, κάτι ωραίο που μας εμπνέει; Έπρεπε να το βάλουμε στην καθημερινότητά μας αυτό. Η αλλαγή ενός σχολικού χώρου μπορεί να αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο αισθανόμαστε μέσα σε αυτόν. Θα μας έκανε να βγούμε λίγο από αυτό το καθημερινό και να αισθανόμαστε όντως ότι είμαστε ωραία στον χώρο μας».
