Τα τρία χρόνια από την έναρξη εφαρμογής του “Καλλικράτη”, συμπίπτουν με την κορύφωση της πιο σκληρής δημοσιονομικής και κοινωνικής κρίσης που βίωσε ο τόπος τα τελευταία 50 χρόνια. Είναι πρωταρχικό σημαντικό ιστορικό χρέος, κυρίως των ανθρώπων της αυτοδιοίκησης, να μην ξεχνούμε ποτέ ότι έγιναν πολλοί, επίπονοι και μεγάλοι αγώνες μέχρι να καταφέρει η δημοκρατική παράταξη να εισάγει στην ελληνική κοινωνία τις τεράστιες θεσμικές αλλαγές το 1994 με την αιρετή νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, λίγα χρόνια αργότερα τον Καποδίστρια (1997) , για να ολοκληρώσει, το 2010, με τον Καλλικράτη, την περαιτέρω συνένωση των πρωτοβάθμιων Ο.Τ.Α. και την κατάργηση των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων , αντικαθιστώντας τις ως δευτεροβάθμιους Ο.Τ.Α. από τις περιφέρειες.
Αυτά έχει μεγάλη αξία να τα θυμόμαστε κάθε φορά και να τα διαφυλάττουμε ως μείζονα κεκτημένα, καθώς βιώνουμε δύσκολα χρόνια για την Αυτοδιοίκηση, με υπονόμευση των βασικών αρχών που αποτελούν την πεμπτουσία της.
Δυστυχώς το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο εδώ και καιρό παραδέρνει αποδυναμωμένο και αποσταθεροποιημένο στη δίνη της οικονομικής κρίσης, δεν έχει συνειδητοποιήσει την πολύ απλή πραγματικότητα: ότι η αυτοδιοίκηση είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση με εξειδικευμένα τοπικά σχέδια ανάπτυξης, να ενεργοποιήσει τους πολίτες και να απελευθερώσει τις τεράστιες δημιουργικές δυνάμεις του τόπου .
Πυξίδα στην πορεία μας, ενόψει της κρίσιμης οικονομικής συγκυρίας, πρέπει να είναι μόνο μια αντίληψη ανοιχτή, συμμετοχική και αναπτυξιακή για την τοπική αυτοδιοίκηση, με ενίσχυση του δημοκρατικού και κοινωνικού χαρακτήρα της αλλά και των θεσμικών της εγγυήσεων σε ό,τι αφορά τα θεμελιώδη συνταγματικά και πολιτικά χαρακτηριστικά της.
Εκπροσωπώ μια περιφερειακή παράταξη, τη ΘΕΣΣΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΗ που συμμετείχε στις προηγούμενες εκλογές και με ελάχιστη διαφορά ,δεν προκρίθηκε.
Η πορεία της στο Π.Σ. δεν ήταν εύκολη, ούτε ανέφελη. Μεγάλες ανακατατάξεις, προσωπικοί επανακαθορισμοί , καινούριες προκλήσεις
Παρόλα αυτά, καταφέραμε και σταθήκαμε όρθιοι. Κρατήσαμε την παράταξη, ασκήσαμε κατά γενική ομολογία, δημιουργική αντιπολίτευση, μακριά από την εύκολη δημαγωγία και τον στείρο καταγγελτικό λόγο, με μοναδικό στόχο να στηρίξουμε το θεσμό στα πρώτα βήματά του και να ενισχύσουμε με κοινή φωνή και ως συνοδοιπόροι, την αναπτυξιακή εξέλιξη της Θεσσαλίας στην δύσκολη εποχή της κρίσης.
Στην πορεία αυτή όμως, έγινε σαφής η διαφορετική αντίληψή μας περί άσκησης αυτοδιοικητικής πολιτικής .
Βλέπετε, το όραμα της Περιφερειακής Ολοκλήρωσης δεν είναι μια θεωρητική αναζήτηση για τους σύγχρονους στοχαστές, αλλά μια υπαρκτή δυνατότητα των διοικούντων.
Απλά, επιλέγεις και πράττεις: π.χ. μια επιλογή είναι να καταρτίζεις έναν συνεκτικό και ολοκληρωμένο αναπτυξιακό σχεδιασμό και να διαχειρίζεσαι το ΕΣΠΑ και την ένταξη των νέων έργων και δράσεων συλλογικά και συμμετοχικά με δημοκρατικό προγραμματισμό, διαύγεια και δημόσια επιχειρηματολογία .Η αντίθετη επιλογή είναι , αντί να εντάσσονται νέα έργα με προστιθέμενη αξία στο όραμα της περιφερειακής ολοκλήρωσης, να αναζητούνται κατεπειγόντως έργα με στοιχειώδη ωριμότητα, χωρίς καμία εσωτερική συνοχή, τα οποία συχνά απηχούν τις προσωπικές πολιτικές των τοπικών αρχόντων, μόνο και μόνο για να φανεί δήθεν πρόοδος στην απορρόφηση… Πολλές φορές, μάλιστα να γίνεται και αθέμιτη οικειοποίηση των επιτυχιών και των έργων άλλων φορέων!
Σεβόμαστε την προσπάθεια και το έργο όλων
Απαιτείται όμως νέα αντίληψη , συνέργεια και πραγματικός δημοκρατικός προγραμματισμός .
Το Π.Σ., το ανώτατο αιρετό πολιτικό συμβούλιο της Θεσσαλίας είναι άνευ χαρτοφυλακίου!!
Δεν συζητά για την επιλογή , τη σκοπιμότητα και την προτεραιότητα των έργων .
Δεν αποφασίζει ποτέ στην πραγματικότητα γι’αυτό, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η πεποίθηση στους πολίτες ότι η μοιρασιά των πόρων γίνεται με ευνοιοκρατικά κριτήρια, ενθαρρύνονται σχέσεις πελατειακής εξάρτησης με τοπικούς φορείς κλπ
Εξαιρετικά σημαντικές πρωτοβουλίες μένουν στα χαρτιά, ανολοκλήρωτες και θεσμικά ξεθωριασμένες πλέον μετά τη σαφή υποτίμησή τους :
Το «ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΛΑΘΙ», έμεινε άδειο
Το «Παρατηρητήριο Περιβάλλοντος», αόρατο
ο «Πόλος Καινοτομίας» τρία χρόνια άφαντος
και η τόσο μα τόσο σπουδαία «Επιτροπή Διαβούλευσης», στα αζήτητα, σε καμία σχέση συνύπαρξης και ανταλλαγής ιδεών με το Περιφερειακό Συμβούλιο και την Περιφερειακή Αρχή
Χωρίς ιεράρχηση διατίθενται κονδύλια, ενώ ο πολιτιστικός και τουριστικός χάρτης Θεσσαλίας –αποτέλεσμα της περιβόητης δικτύωσης, δεν έχουν ποτέ γίνει .
Η συσσωρευμένη απογοήτευση της κοινωνίας έναντι του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, καθώς και η αίσθηση ασφυξίας απέναντι στο διαφαινόμενο αναπτυξιακό αδιέξοδο της χώρας μας, μεγαλώνουν κατά πολύ τις ιστορικές ευθύνες της Αιρετής Περιφέρειας και την καλούν να δικαιώσει τις προσδοκίες που δημιούργησε η θεσμοθέτησή της.
Ο Τολστόι είχε πει ότι όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς τον εαυτό του
Οφείλουμε να κάνουμε υπερβάσεις. Είναι πια φανερό.
Κάποιοι και προσωπικές.
Σήμερα, ξεκινά μια νέα αυτοδιοικητική κίνηση, η οποία θα μετουσιωθεί σε συνδυασμό για να διεκδικήσει την προτίμηση των Θεσσαλών στις εκλογές του Μάη.
Στο πρόσωπο του Νίκου Τσιλιμίγκα, που είχα την τιμή να ακούσω πρώτη από τον ίδιο ότι δέχεται να τεθεί επικεφαλής αυτής της κίνησης, είδα όλα αυτά που έχουμε σήμερα πραγματικά ανάγκη.
Έναν άνθρωπο με πολλές εμπειρίες και με γνώση του ευρωπαϊκού και διεθνούς περιβάλλοντος.
Έναν επιστήμονα με κύρος και ακτινοβολία, αλλά κυρίως με αίσθημα ευθύνης και ανθρωπιάς.
Έναν πολίτη με μεγάλο ενδιαφέρον για τον τόπο του και τους ανθρώπους μας
Έναν απλό άνθρωπο που συγκινείται όταν μιλάει για την Αγριελιά, θυμώνει όταν συναντά ανθρώπους άνεργους ή στα όρια της φτώχειας και χειρουργεί νύχτα – μέρα , κάθε συνάνθρωπο που έχει ανάγκη και στερείται της δυνατότητας να μεταβεί σε ιδιωτικό κέντρο.
Με λόγια απλά, έναν άνθρωπο αφιερωμένο στον συνάνθρωπο.
Αν όντως θέλουμε να ελπίζουμε ότι η Περιφέρεια θα είναι ο μοχλός της ανασυγκρότησης του τόπου μας και απεγκλωβισμού μας από το αδιέξοδο, πρέπει να τολμήσουμε και να επιλέξουμε αυτή την υποψηφιότητα, που ήδη αυτά που διατείνεται για τα κοινά , τα έχει κάνει τρόπο καθημερινής του ζωής.
*ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΛΙΑΚΟΥΛΗ , Επικεφαλής «Θεσσαλών Δύναμη»
