Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση με θέμα «Το μαύρο κύμα της ακροδεξιάς», που διοργανώνεται στις 6 Οκτωβρίου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης παρουσία -μεταξύ άλλων -και του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, ο Κωστής Παπαϊωάννου, συγγραφέας, εκπαιδευτικός, πρόεδρος της Τεχνόπολης και Διευθυντής του Σημείου για τη μελέτη και την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς, φιλοξενούμενος του Γιώργου Μελιγγώνη στο ραδιοφωνικό στούντιο του Αθήνα 984, μίλησε για την ενίσχυση της ακροδεξιάς ανά την Ευρώπη, για τις εκφάνσεις της στην πολιτική και τη δημόσια σφαίρα αλλά και για την ανάγκη να αναζητηθούν κοινωνικές πρωτοβουλίες και πολιτικές απαντήσεις που μπορούν να λειτουργήσουν ως ανάχωμα στην ενίσχυση των ακροδεξιών αντιλήψεων.
Παράλληλα, εστίασε στην κρίση εμπιστοσύνης και αντιπροσώπευσης που -όπως είπε- τροφοδοτεί την άνοδο της ακροδεξιάς αλλά και στο ρόλο των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων υπογραμμίζοντας την ανάγκη μιας δημοκρατικής και πολιτικής απάντησης.
«Το μαύρο κύμα της ακροδεξιάς»
«Η γενική εικόνα στη Γερμανία, τουλάχιστον όπως διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ, είναι ζοφερή. Έχουμε πάρα πολλές μεταπολεμικές πρωτιές. Είναι η πρώτη φορά που ένα από τα ομόσπονδα κράτη της Γερμανίας αποκτά πλειοψηφία ναζιστικού κόμματος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν κοιτάξει κανείς τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων, τα επιμέρους ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που δίνουν περισσότερο την εικόνα, παρά το ίδιο το 44%. Έχουμε πολύ μεγάλη πλειονότητα του AfD στην εργατική τάξη, αλλά όχι μόνο, σε ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες κλπ. Το πιο σημαντικό είναι ότι μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων τους είναι πρώην απέχοντες. Άρα δεν είναι απλώς μια ψήφος θυμού και διαμαρτυρίας. Είναι και μια ψήφος επόμενης μέρας».
«Η θεωρία των δύο άκρων λειτουργεί υπέρ της ακροδεξιάς»
«Θεωρώ πιο σημαντική ακόμη και από τη μεγάλη άνοδο του AfD στη Σαξονία που διπλασίασε το ποσοστό του μέσα σε πέντε χρόνια, την τεράστια ιστορική κρίση της Χριστιανοδημοκρατίας, του SPD αλλά και γενικότερα των δύο μεγάλων κομμάτων που κυβέρνησαν τη Γερμανία τα τελευταία ογδόντα χρόνια. Για διαφορετικούς λόγους το καθένα, βυθίστηκαν σε μια μεγάλη κρίση και έδωσαν αυτή τη δυναμική στην ακροδεξιά. Ειδικά ο Μερτς έχει πολύ μεγάλη ευθύνη, διότι ουσιαστικά συνομίλησε με την ατζέντα της και τη νομιμοποίησε. Επίσης, και τα δύο κόμματα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, υιοθέτησαν τη θεωρία των δύο άκρων και όπως συμβαίνει παντού, η θεωρία των δύο άκρων λειτουργεί υπέρ της ακροδεξιάς».
«Η μετατόπιση του πολιτικού άξονα προς τα δεξιά»
«Στη χώρα μας, ακόμη και αν δεν έχουμε την κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων της Γερμανίας, βλέπουμε ότι η συντηρητική παράταξη κρατάει μια βάση ασφαλείας. Αυτό γίνεται με τη μετατόπιση του πολιτικού άξονα προς τα δεξιά. Δεν είναι τυχαίο ότι και εδώ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δέχεται πίεση από τα δεξιά της, από τον Βελόπουλο, από τον Σαμαρά, από τη Λατινοπούλου. Η ατζέντα μπαίνει περισσότερο από εκεί. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και χωρίς να το καταλαβαίνουμε έχουμε μια αδιόρατη μετακίνηση του άξονα».
«Να αναστοχαστούμε τι κάναμε ή τι δεν… κάναμε»
«Ας αναλογιστούμε όλοι και όλες τι κάναμε ή δεν κάναμε σε σχέση με αυτές τις εξελίξεις που έχουμε ζήσει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Θα ήταν χρήσιμος ένας αναστοχασμός για το πως καλύφθηκαν και καλύπτονται τα πράγματα δημοσιογραφικά αλλά και από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, αν έδειξαν παραπάνω ανοχή και ανεκτικότητα σε τέτοιου είδους πρακτικές».
«Από το…Σιγά μη φοβηθώ στο…Σιγά μη θυμηθώ»
«Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, όταν νιώθαμε την πίεση της ανόδου της Χρυσής Αυγής, τη βία, τις απειλές, είπαμε ότι ο κόσμος αυτή τη στιγμή χρειάζεται μια ψυχική τόνωση, ότι θα το παλέψουμε. Τότε, ως Ένωση για τα Δικαιώματα είπαμε ότι θα κάνουμε κάτι πολύ απλό, ότι θα φτιάξουμε κάποια αυτοκόλλητα χωρίς να τα υπογράψουμε, θα πούμε στον κόσμο …”σιγά μη φοβηθώ”. Εκείνη η καμπάνια, έδωσε ένα στίγμα. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι από τους δημοσιογράφους σήμερα, κάποια και από τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, έχουν αντικαταστήσει το …σιγά μη φοβηθώ με το …σιγά μη θυμηθώ. Θέλουν να μη θυμούνται τι έκαναν, παρουσιάζοντας τη lifestyle όψη του ναζισμού, βγάζοντας τον Παναγιώταρο να μας λέει πώς θα παντρευτεί, βγάζοντας τον Κασιδιάρη ως τρομερά ελκυστικό αρσενικό και βάζοντας αυτή ως τη βασική του ιδιότητα. Δηλαδή, έχτισαν ένα lifestyle που στην ουσία ξεπλένει εγκληματικές πρακτικές. Αν αυτό γίνει για δεύτερη φορά, θα είναι ακόμη πιο ασυγχώρητο. Και έχω την αίσθηση ότι γίνεται από κάποιους».
«Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη»
«Πόσο πραγματικό πολιτικό αντίκτυπο έχει σήμερα η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ενός καταδικασμένου διευθυντικού στελέχους εγκληματικής οργάνωσης; Και πόσο από τον θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω από την αποφυλάκισή του αποτέλεσε, στην πραγματικότητα, μια καλλιέργεια κοινωνικής προσδοκίας για το τι θα κάνει μετά την έξοδό του, πόσοι θα τον περιμένουν και ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του; Μια συζήτηση που- στην καλύτερη περίπτωση-τροφοδοτήθηκε με όρους τηλεθέασης και ακροαματικότητας. Το πολιτικό σκέλος έχει προς το παρόν κλείσει. Δηλαδή, μέχρι το 2033, όταν θα έχει ολοκληρωθεί η έκτιση της πραγματικής ποινής του και όχι απλώς η περίοδος εγκλεισμού που έχει ήδη εκτίσει, ο Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος. Η δημοκρατία πρέπει συντεταγμένα να αντιμετωπίζει όποιον απειλεί τις βασικές αρχές λειτουργίας της, πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί».
«Δυναμική κάτω από τα ραντάρ»
«Δυστυχώς, όλα αυτά δεν μας έγιναν μάθημα. Συνεχίζουν να υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας και συνεννόησης. Το γεγονός ότι ο Κασιδιάρης έκανε πολιτική καμπάνια μέσα από τις φυλακές δείχνει απλώς ότι ο λαλίστατος κατά τα άλλα κ. Φλωρίδης δεν μπορούσε στοιχειωδώς ή δεν ήθελε να του επιβάλει τους περιορισμούς που ισχύσουν για όλους τους άλλους κρατούμενους. Πολύ μεγάλο κομμάτι αυτής της δυναμικής, είναι κάτω από τα ραντάρ διότι είναι μέσα από τις πλατφόρμες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό δυσκολεύει και το να μετρήσει κανείς αυτά τα πράγματα και να επιβάλει υγειονομικές ζώνες».
«Να μην επιχρωματίζουμε την ακροδεξιά»
«Αυτό που βλέπουμε στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι μια πρακτική όπου η συντηρητική παράταξη, η δεξιά, που συνομιλεί πια με την ακροδεξιά, μπορεί να διαλέξει ποιο κομμάτι της ακροδεξιάς θα ονομάσει επικίνδυνο και στο όνομα της αντιμετώπισης αυτού του κινδύνου, να βαφτίσει ακίνδυνη μια άλλη ακροδεξιά. Εδώ είναι το πολύ σοβαρό, δηλαδή να πει ότι μπορώ να συνεργαστώ με αυτή την ”καλή ακροδεξιά” όπως μια Λατινοπούλου ή ένας Βελόπουλος, στο όνομα της αντιμετώπισης των άκρων. Είναι ένα σενάριο πολύ απευκταίο αλλά όχι απίθανο, που το έχουμε δει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όταν αρχίζουμε να επιχρωματίζουμε τις ακροδεξιές με τα χρώματα που μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν, τότε το τέρας όχι απλώς το έχουμε συνηθίσει στην όψη του, γινόμαστε τέρας. Επίσης, μπορεί κάποιος να μην έχει βάψει τα χέρια του με αίμα , μπορεί όμως τα πράγματα που λέει συνεχώς με συνέπεια και φανατικά να είναι αυτά που νομιμοποιούν τον μαχαιροβγάλτη να βγει τη νύχτα».
