ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΜΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ. Από την μια άκρη στην άλλη…Άρθρο της Αλεξάνδρας Μαντσιώκα, Περιφερειακή Σύμβουλος Πειραιά

Ως μια από τις βασικές αιτίες, κατά πολλούς η κυριότερη, της κατάρρευσης του ελληνικού κράτους θεωρείται η ατιμωρησία των δημόσιων λειτουργών του .
Επι δεκαετίες, δεν ήταν απλά μια αίσθηση, αλλά  σχεδόν μια βεβαιότητα, ότι κανένα σκάνδαλο, μικρό ή μεγάλο, δεν θα ερχόταν στο φως, με παραδειγματική τιμωρία των εμπλεκομένων.
Όποια ανομία και να έκανε κάποιος δεν θα εντοπιζόταν. Αλλά και αν ακόμα κάποια έρευνα εστίαζε σε μια παρανομία, ο πρωταγωνιστής μπορούσε να κοιμάται ήσυχος.    Κάτι θα γινόταν ή δεν θα γινόταν και η υπόθεση θα έκλεινε σε κάποιο αρχείο. Μάρτυρες και στοιχεία κατηγορίας, σπανιότατα ως ποτέ, παρουσιάζονταν, ο δε ένοχος , συχνά εμφανιζόταν ως θύμα πολιτικών και άλλων διώξεων.
Την μεγάλη ευθύνη για αυτό την είχαν οι πολιτικοί, που αντί να δρούν ως υποδείγματα προς μίμηση , λειτουργούσαν ως παραδείγματα προς αποφυγή. Ποιος δεν θυμάται , τις δεκάδες εξεταστικές επιτροπές της Βουλής που δεν κατέληγαν πουθενά….
Ποιος δεν θυμάται τις εκατοντάδες αιτήσεις άρσης ασυλίας βουλευτών που απορρίφθηκαν από τους συναδέρφους τους, για αδικήματα που καμία σχέση δεν είχαν με την πολιτική δραστηριότητα τους ;
Η Βουλή έμοιαζε με αλεξικέραυνο, που απορροφούσε τους κεραυνούς των κατηγοριών δικαστών και πολιτών εναντίον βουλευτών και υπουργών. Η ατιμωρησία οδηγούσε σε ασυδοσία και η ασυδοσία σε κατασπατάληση η κλοπή του δημόσιου πλούτου. Και ξαφνικά ήρθε η κρίση και κατά το «ουδέν κακό αμιγές καλού», ξύπνησαν κοιμώμενες συνειδήσεις …. Και υπό την πίεση της λαϊκής απαίτησης, να πληρώσουν οι υπεύθυνοι για την κρίση που έπληξε την χώρα….
Το εκκρεμές βρέθηκε στην ακριβώς αντίθετη άκρη..
Από την παγιωμένη αντίληψη της ατιμωρησίας , στον απόλυτο φόβο της τιμωρίας.
Αποτέλεσμα: Χιλιάδες υποθέσεις και θέματα, να λιμνάζουν στα συρτάρια της διοικητικής δομής. Απλοί υπάλληλοι-εισηγητές, εως έμπειροι Γενικοί Διευθυντές, αποφεύγουν και αρνούνται να υπογράψουν.
Πόσο μάλλον που επί της κεφαλής τους επικρέμεται πλέον και η «δαμόγλειος σπάθη» των απολύσεων.
Από την στιγμή δε, που οι υπηρεσιακοί παράγοντες δεν υπογράφουν, δεν φτάνουν και τα θέματα στην πολιτική ηγεσία, όχι μόνο του κρατικού μηχανισμού, αλλά και της Αυτοδιοίκησης, με συνέπεια την ουσιαστική στάση εργασιών.
Το κόστος αυτής της πρακτικής στην ομαλή λειτουργία του δημόσιου βίου αλλά και στην οικονομία είναι τεράστιο. Μόλις πρόσφατα, ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Ε. Στυλιανίδης , δήλωσε δημόσια ότι το κόστος της μη υπογραφής είναι τριπλάσιο από εκείνο της κακής υπογραφής.   Όμως ο Υπουργός δεν είναι εκεί για να κάνει διαπιστώσεις αλλά για να δίνει λύσεις στα προβλήματα.       Ας βρει με τους συνεργάτες του έναν τρόπο , για να αποβάλλει το φόβο της τιμωρίας από τους δημόσιους λειτουργούς. Ας τους θωρακίσει απέναντι σε κατηγορίες και καταγγελίες που υποκρύπτουν σκοπιμότητες. Ας καταστεί σαφές , ότι μόνο όσοι αποδεικνύεται τελεσιδίκως πως έχουν δόλο, αυτοί και θα θεωρούνται επίορκοι. Και κυρίως ας κάνουν επιτέλους μια σοβαρή προσπάθεια, να απλοποιήσουν και να κωδικοποιήσουν Δίκαιο και νόμους.
Η πανσπερμία νόμων, διατάξεων , εγκυκλίων, Προεδρικών Διαταγμάτων κτλ., έθρεψε για πολλά χρόνια την διαφθορά. Η αντίθετη πολιτική, με την δημιουργία ενός καθαρού τοπίου, θα βοηθήσει πολύ τους έντιμους υπαλλήλους να υπογράψουν και τους αιρετούς να παίρνουν αποφάσεις, λύνοντας τα προβλήματα των πολιτών.
Χωρίς να φοβούνται ότι θα βρεθούν κατηγορούμενοι, διότι υπογράφουν με βάση κάποια διάταξη, η οποία πιθανόν καταργήθηκε ή τροποποιήθηκε με μια άσχετη τροπολογία, σ΄ ένα άσχετο νομοσχέδιο, μια νύχτα στη Βουλή, χωρίς κανένας να το πάρει χαμπάρι.