Δριμύτατη κριτική στους ισχυρισμούς που διατυπώνονταν στην επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες , άσκησε ο βουλευτής Β΄Αθηνών του ΠΑΣΟΚ και πρώην πρόεδρος της Βουλής , Απόστολος Κακλαμάνης.
Μιλώντας κατά τη διάρκεια της συζήτησης της επερώτησης , ο κ. Κακλαμάνης , τόνισε ότι μέχρι που ανέλαβε το 1981 τη διακυβέρνηση της χώρας , για τα ΑΜΕΑ « υπήρχε (μόνο) Λέρος, υπήρχαν Λεχαινά, υπήρχε Πέτρα Ολύμπου, όπου έστελναν από μικρά τα ανάπηρα άτομα για να πεθάνουν».Και από τους πρώτους νόμους που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ ήταν η πρόσβασή τους στην εκπαίδευση κ.ά Ο κ. Κακλαμάνης, τοποθετούμενος στο θέμα της επερώτησης του ΣΥΡΙΖΑ για τα ΑμεΑ, σημείωσε καταρχήν ότι από τους 49 επερωτώντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ προσήλθαν μόνο γύρω στους…10(!) και συνέχισε ως εξής:
Παρακολουθώντας τις ομιλίες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελα να ακούσω με περισσότερη ειλικρίνεια και γενναιοφροσύνη ομιλίες, τοποθετήσεις κυρίως, από όσους ανέτρεξαν στο παρελθόν, γνωρίζοντας ότι αυτή τη συνεδρίαση δεν την παρακολουθούν πολίτες που κάποιοι φαντάζομαι ότι έχουν ανάγκη οίκτου. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας, δεν είναι πνιγμένοι στην ηθική μιζέρια όπως κάποιοι που τα γνωστά «πρότυπα» τους χαρακτηρίζουν ως «κανονικούς» σε αντίθεση με τους ανάπηρους. Το φθινόπωρο του 1981 από την τότε κυβέρνηση ψηφίστηκε ο νόμος 1143. Ο τίτλος του ήταν «Περί των αποκλινόντων εκ του κανονικού ατόμων». Αυτή ήταν η φιλοσοφία όχι μόνο της πολιτείας, δυστυχώς, αλλά και ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Αυτό ήταν το πνεύμα της εποχής το οποίο συντηρούν κάποιο ακόμα. Λυπάμαι γιατί διαβάζω στην επερώτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, τη φράση ότι στη δεκαετία του ’80 έγιναν κάποια βήματα για τα ΑμεΑ (από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ) «μετά από βίαιη καταστολή και συνεχή ποινική δίωξη του αναπηρικού κινήματος». Έλεος πια! Όχι άλλη υποκρισία! Έχουμε ένα κόσμο άξιο σεβασμού, όχι οίκτου και λύπης. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι αναπηρίες που φαίνονται ίσως είναι ελαφρότερες απ’ αυτές που δεν φαίνονται. Κι αυτές οι αναπηρίες που δεν φαίνονται είναι η υποκρισία, η κακότητα, η καπηλεία της δυστυχίας των άλλων. Αυτές είναι βαθύτερες και μεγαλύτερες αναπηρίες. Όσους θέλουν τέτοια αναπηρία ακριβώς γιατί δεν είναι άξιοι ούτε οίκτου, τους απεχθάνονται οι χιλιάδες των ατόμων με αναπηρία, ενός κόσμου που είχα την ευτυχία να γνωρίσω από κοντά αφού είχα την τύχη να είμαι ο πρώτος υπουργός της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, του ΠΑΣΟΚ, που ως τότε, όσοι τουλάχιστον ισχυρίζεστε ότι γνωρίζετε την ιστορία αυτού του κινήματος, δεν υπήρχε ούτε ειδική εκπαίδευση ούτε τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, υπήρχε Λέρος, υπήρχαν Λεχαινά, υπήρχε Πέτρα Ολύμπου, όπου έστελναν από μικρά τα ανάπηρα άτομα για να πεθάνουν. Ένα από τα πρώτα μέτρα που πήραμε το ’81 ήταν η δημιουργία ειδικών τάξεων για να προσφέρουμε σε αυτά τα άτομα ειδική εκπαίδευση. Πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε ένα κομμάτι της κοινωνίας μας που αξίζει, συμμετέχει στην κοινωνία, έχει ενσωματωθεί εδώ και δεκαετίες και όσο προχωρούμε αγωνίζεται σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας να ενσωματωθεί παραγωγικά πλήρως στην κοινωνία.
